| Fazıl Hüsnü Dağlarca Kuş Ayak |
 |
BOYALI SES
AÇIL SUSAM AÇIL
ÇOCUK KİTAP
ÇOCUK KİTAP
Çok eskiden
Mavili yeşilli,
Çağlar içinde çağlar parlardı.
Kocaman bir ülkede, kocaman bir kitaplıkta
Mavili yeşilli
Bir kitap vardı.
Çocuk Kitap derlerdi ona,
Dururdu minicik,
Dev yapının binlerce kitabı arasında
Yitmiş gibiydi, yok olmuş gibiydi.
Dururdu minicik,
Yaşardı sonsuzluk üzre hep.
Güneş doğarken uyanırdı Çocuk Kitap her gün,
Bir kuştu sanki
Özgürlüğünü anlamazdı öbür kitaplar,
Mutluluğunu bilmezdi kimsecikler onun,
Bir kuştu sanki,
İlk ışıklarla yeni, ilk ışıklarla güzel.
Gündüzü sevinmekle doldururdu mavileyin
Karmakarışık.
Bir büyük kardeşliğin ta ortasında,
Ummakla bitirirdi geceyi,
Karmakarışık.
Elleri ellere, yüzü yüzlere, pırıl pırıl
Yapraklar kızarsa da, sararsa da ayvalar,
Türküsü durmazdı hiç.
Ufacık bir suçu vardı
Öteki kitapları tedirgin ettiğine aldırmadan,
Türküsü durmazdı hiç,
Ormanlar, denizler, tarlalar üzerine.
Bir gün bir Hakan geldi Kitaplığa
Kaf dağlarının arkasından sorguçlarla yüce,
Bu ulu kitabı bulmak için.
Aradı vezirleriyle birlikte, birer birer,
Bütün kitapların içini aradı,
En ulu kitabı bulmak için
Geçti parmaklarından yüzlerce yıllık düşünceler.
Yedi yıl yedi ayda hepsini inceledi bıkmadan
yorulmadan,
Yoktu yok.Kimi güneşi anlatıyordu, kimi toprağı,
Kimi böceği söylüyordu, kimi ağacı, kimi bilgileri
uygarlıklarda,
Yoktu, yok.Hakanın aradığı ulu anlam yoktu.
Birdenbire haykırdı Hakan elinde Çocuk Kitap,
Bu, dedi.
Elinde Çocuk Kitap, gözlerinde yaşlar
Gerçeği bulmanın sınırsız esenliği içinde,
Bu, dedi,
Öptü, başına koydu yedi kez.
Hakan çıkınca, Kitaplığın bilginleri,
Koştular yanına Çocuk Kitabın,
Ak sakalları titrerken,
Işıldarken kalın camlı gözlükleri,
Koştular yanına Çocuk Kitabın,
Tozlu rafından aldılar, açtılar.
Baktılar, içine sığdırmış ancak
Bir tek sözünü varlığın.
Baktılar,
Okudular yerden göğe,
Bir tek sözünü varlığın:
- " S e v i n i z ! "